Co najgorszego może się stać? Jak wysłałem pierwsze zgłoszenie na konferencję

Są takie momenty, w których nie blokuje nas brak umiejętności, tylko wyobrażona porażka.

U mnie jednym z takich momentów było napisanie wiadomości do człowieka, którego wcześniej nie znałem osobiście. Finalnie przełamanie tego dyskomfortu doprowadziło mnie do pierwszego wystąpienia na konferencji. Już objaśniam o co chodzi.

Skąd w ogóle pomysł na wystąpienia?

Na początku 2022 roku zacząłem się intensywnie interesować tematem bycia trenerem na szkoleniach. Nie pamiętam dokładnie, z czego to wynikało. Być może z faktu, że zawsze lubiłem dzielić się wiedzą, czy to w liceum, czy na studiach. A może z tego, że po wejściu do branży IT zobaczyłem, jak naturalne jest tutaj uczenie innych.

Konferencje, darmowe materiały w Internecie, szkolenia wewnętrzne w firmie, rozmowy ze współpracownikami przy kawie. W IT bardzo szybko widać, że ludzie rozwijają się nie tylko dzięki własnej pracy, ale też dzięki temu, że ktoś wcześniej podzielił się swoim doświadczeniem.

Skoro więc można tyle dobrego czerpać dla siebie, warto także to przekazywać dalej. Nawet jak nie ma się zbyt dużego doświadczenia, ale można mieć jakieś unikatowe spojrzenie na temat istotny dla innych osób.

Mój problem? Nie znałem nikogo…

Byłem ciekawy, jak wygląda praca trenera od kuchni. Uznałem, że najlepiej będzie zapytać praktyka. Problem był prosty: nie znałem osobiście żadnego trenera.

Na szczęście żyjemy w XXI wieku i istnieją media społecznościowe. Technicznie nic nie stało na przeszkodzie, żeby znaleźć taką osobę i po prostu do niej napisać.

Tylko że wtedy pojawia się ta niewidzialna ściana.

• “Co jeśli nie odpisze?”
• “Co jeśli odpisze, ale będzie nieprzyjemny?”
• “Kim ja w ogóle jestem, żeby do niego pisać?”

Długo kręciłem się wokół takich myśli. Aż trafiłem na jedno pytanie, które bardzo skutecznie rozbraja podobne rozkminy.

Co najgorszego może się stać?

To pytanie naprawdę zmieniło moje podejście.

Jeśli ktoś mi nie odpisze, to trudno. Będę dokładnie w tym samym miejscu co jestem!

Jeśli odpisze nieprzyjemnie, to też trudno. Po prostu nie będę ciągnął tej rozmowy dalej. Przynajmniej szybko dowiem się, z kim nie warto budować relacji.

A jeśli odpisze normalnie? To już wygrana.

W praktyce okazało się więc, że w takiej sytuacji prawie nie ma realnej przegranej. Jest tylko mniejsza albo większa korzyść.

Napisałem do Mariusza Gila

Obrałem sobie za “cel” Mariusza Gila, trenera Bottega IT Minds i twórcę podcastu Better Software Design. Napisałem do niego wiadomość na Instagramie i czekałem.

Nie trwało to długo, bo Mariusz praktycznie od razu odpisał. Jakby wiedział, że samo wysłanie tej wiadomości kosztowało mnie sporo energii.

Tyle że nie spodziewałem się jednej rzeczy… Zamiast odpisać mi kilkoma zdaniami, zaproponował spotkanie online!

To była dla mnie kolosalna wygrana. Mogłem przepytać go na żywo o rzeczy, które wtedy naprawdę mnie dręczyły w kontekście bycia trenerem i dzielenia się wiedzą.

Gdzie tu konferencja?

W trakcie rozmowy temat zszedł na konferencje. W dużym skrócie: Mariusz opowiedział mi, że właśnie dzięki wystąpieniu na jednej z nich został trenerem.

Hmmm… od razu naturalnie połączyłem kropki i zapytałem: jak właściwie nauczyć się występować na konferencjach?

To właśnie wtedy dowiedziałem się o Programie Mentorskim PHPCon prowadzonym przez Tomka Kunickiego.

Program mentorski i Call for Papers

Po tej rozmowie napisałem do Tomka, zapisałem się do programu i od czerwca 2022 roku zacząłem w nim aktywnie uczestniczyć.

Celem programu było przygotowanie 30-minutowej prezentacji, którą następnie należało zgłosić na Call for Papers.

Po drodze było sporo pracy: warsztaty online, przygotowywanie materiału, szlifowanie przekazu i ćwiczenie wystąpienia w kółko.

Na końcu pozostało już tylko jedno: wysłać zgłoszenie.

I znowu wróciło to samo pytanie: co najgorszego może się stać?

Przecież najwyżej mnie odrzucą. A nawet wtedy i tak zostanę z dużo większym doświadczeniem niż przed startem.

Dostałem się!

Tutaj pewnie nie ma wielkiego zaskoczenia, bo inaczej ten tekst by nie powstał.

Dostałem się na PHPCon ze swoją prezentacją “Testowanie aplikacji - jak robić to lepiej?”.

To było naprawdę mocne uczucie. W niecały rok przeszedłem drogę od człowieka, który nie miał żadnego pojęcia o wystąpieniach publicznych, do prelegenta na konferencji.

Nie dlatego, że nagle przestałem się bać.

Po prostu w którymś momencie uznałem, że strach nie jest wystarczającym powodem, żeby nie zrobić pierwszego kroku!

Co z tej historii warto zapamiętać?

Najbardziej zostaje mi z tego jedna rzecz: “Bardzo często nie potrzebujesz odwagi na cały proces. Potrzebujesz odwagi tylko na pierwszy ruch”. Czy jakoś tak…

• Na wysłanie wiadomości.
• Na zapisanie się do programu.
• Na wysłanie zgłoszenia.
• Na zrobienie jednej rzeczy, którą odkładasz od miesięcy.

W moim przypadku właśnie tak zaczęła się droga do pierwszego wystąpienia na konferencji.

Dlatego jeśli dziś wahasz się, czy napisać do kogoś, zgłosić się gdzieś albo wyjść z inicjatywą, zadaj sobie to jedno pytanie: co najgorszego może się stać?

Jeśli chcesz, możesz też zobaczyć moje pierwsze wystąpienie i sam ocenić, jak mi poszło.